تبلیغات
مهدکودک پرنیان - تولدت مبارک
چرا باید کودکان را جدی بگیریم؟
مهدکودک پرنیان
یکشنبه 1 بهمن 1391 :: نویسنده : لیلا نامداری

صرف نوشتن نیست . که تمرین نوشتن کردن بهانه است                               
.

چیزهای بزرگتری هست ,

چیزهای مهمتری , که گاه عمقش از آنی که باید حتی فراتر میرود .

تمرین دوستی ست . دوست بودن و ماندن . پشت این کلمه ها را

پس و پیش کردن، دست های ادم هاست که بی خبر در هم فرو میرود،

چشمهاشان است که به ناگاه به هم گره

میخورد، لب هاشان است که بی واسطه با هم حرف میزنند.

به آن وقت هایی که

من و تو کلمه های یکدیگر را میخوانیم، آنقدر میخوانیم و تکرار میکنیم
و

تکرار میکنیم که گویی همین دیروز بود همدیگر را دیده ایم!

مهم نیست اصلا که چقدر هر بار میخواهیم کلمه هامان خاص تر و قشنگتر
باشد،

مهم نیست اصلا که نوشته امان باید تک و مال خودمان باشد. مهم نیست
اصلا تر که نویسنده بودن ارزوی هر کسی که قلم دست میگیرد .

مهم این است که ادمها دل دارند. دو تا چشم، چند تا
انگشت، و سی و دو حرف مشترک به علاوه چند تایی لغت فرنگی .

حالا یکی خاص مینویسد، یکی ساده، یکی خالص . حالا یکی خودش را

میپیچد به کلمه ها، یکی کلمه ها را میپیچد به خودش، یکی واقعی تر است
و

یکی یواشکی تر . مهم این است که یک چیزی آدمها را، من و تو را میکشاند
به دوست داشتن یکدیگر. به هواداری و هواخواهی. یه
فکر و یاد هم بودن. به همین لحظه های هر چقدر کوتاه خوش بودن .

اینها را داشتن معجزه نمیخواهد، دل دل نمی خواهد، پیچیدن به کلمه ها
را نمی خواهد!

یک فکر ارام می خواهد تا به تو بگویم:

 آرامش همه بخشهای شیرین زندگیم تولدت
مبارک





نوع مطلب : خاطرات مهد کودک، 
برچسب ها : خاطرات مهد کودک،



درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : لیلا نامداری
نویسندگان
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :