تبلیغات
مهدکودک پرنیان - پای شکسته
چرا باید کودکان را جدی بگیریم؟
مهدکودک پرنیان
جمعه 6 آبان 1390 :: نویسنده : لیلا نامداری
همه ی بچه ها می دانستند که پای من شکسته و به همین خاطر به مهد            
نمی روم و تقریبا دغدغه ی فکریشان این بود که من چه شکل و شمایلی پیدا
کردم!نمی دانم شاید گمان میکردند با شکستن پایم شاید شاخ هم درآورده
ام.امروز اولین روزی بود که با گچ و عصا به مهد رفتم.برخورد بچه ها با
وضعیت یه کمی پیرزنی من متفاوت بود.سوالها هم با هم خیلی فرق داشت. سه
ساله ها:خاله پیر شدی؟چهار ساله ها: چطوری پات رو گچ گرفتی؟گریه هم
کردی؟پنج ساله ها:می ذاری به گچ پات دست بزنیم؟ عصا هم مثل عینک
میمونه؟وسیله شخصیه؟اما فاجعه زمانی آغاز شد که به ابتکار مربی نابغه
ی هنر، بچه ها کشف کردند می تونند روی گچ پای من نقاشی به یادگار
بکشند.و از آنجائی که در مهد تقریبا با 60 بچه که همه خود را نقاش
حرفه ای می دانند رو به رو هستیم!مجبور شدم از کاغذ کمک بگیرم و هر دو
پای خود را با آن بپوشانم تا مبادا به حس زیبائی شناسی هنرمندان گرامی
لطمه ای وارد شود.البته این رول گچ مانند چند سری عوض شد و در پایان
به همراه خود بچه ها به خانه برده شد.وقتی والدین از بچه ها می
پرسیدند که چرا نقاشیشان چروک خورده است می گفتند:این که نقاشی
نیست.گچ پای خاله لیلاست!!!!




نوع مطلب : مربی کودک، خاطرات مهد کودک، خلاقیت کودکان، 
برچسب ها : مربی کودک،



درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : لیلا نامداری
نویسندگان
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :