تبلیغات
مهدکودک پرنیان - آستانه تحمل
چرا باید کودکان را جدی بگیریم؟
مهدکودک پرنیان
شنبه 1 مهر 1391 :: نویسنده : لیلا نامداری
پریا: خیلی خوبه آدم بزرگ بشه، مدرسه بره. اونجا همه                                   
بچه های کلاس دوسش داشته باشن. زنگ های تفریح بتونه بره دفتر پیش خانم
مدیر. البته خاله تو یه وقت حسودی نکنی. قول میدم خانم حیدری رو خیلی
کم تر از تو دوست داشته باشم.

تازه نگین و پریسا و تینا هم هستن که خیلی با هم حرف میزنیم. ولی
مامانم مجبورمون کرد خلی از هم دور بشینیم. تازه من به مامانم مجبورم
بگم : خانم اجازه؟

بعدشم اینکه همه بچه های کلاس دوست داشتن من از خوراکی هاشون بخورم و
با من دوست بشن. من نفهمیدم چرا همه منو دوس دارن؟ منم همشون رو
خییییییییییلی دوست دارم. مامانم بهم گفت من از فردا با نگین میرم
کلاس خانم دباغی. اشکال نداره که! من بزرگ شدم باید تحمل کنم!!!

بعدشم که خاله فقط یه چیز مدرسه خوب نیست. من هر چی به این بچه ها
میگم خانم معلم، مامان منه باور نمی کنن! میگن تو که شبیه خانم معلم
نیستی، تازه تو چاقی ولی خانم معلم لاغره!!!

ولی اشکال نداره، من بزرگ شدم و خیییلی همه چیز رو باید تحمل کنم!

من:     :o

مدرسه:   :/

بچه های کلاس اول گل بنفشه:   :(




نوع مطلب : خاطرات مهد کودک، مربی کودک، 
برچسب ها :



درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : لیلا نامداری
نویسندگان
صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :